Бұл шығарма жабайылық пен қамқорлық, ирония мен нәзіктік, маска мен шынайы сезім арасындағы нәзік тепе-теңдіктің аллегориясы ретінде өрбиді. Алғашқы көзқараста бұл бейне ертегіге ұқсайды: қалпақ киген, гүл ұстаған мысық. Алайда көз ұзақ тоқтаған сайын алдымыздағы нәрсенің иллюстрация да, наивті кейіпкер де емес, символдарға, шиеленіс пен ішкі қайшылықтарға толы күрделі психологиялық образ екені айқын болады.
Орталық фигура – антропоморфты, бірақ толық адамшаланбаған мысық. Оның тұмсығы үлкен, композицияның жоғарғы бөлігін дерлік толтырады. Оның көзқарасы тікелей, салмақты әрі зейінді. Бұл үй жануарының сүйкімді көзқарасы емес, өз мінезі, тәжірибесі мен естелігі бар тіршілік иесінің көзқарасы. Көздері сәл қысылып, сақтық сезімін, тіпті жасырын күмәнді тудырады. Бұл мысық көрерменге де, өзін тап болған жағдайға да толық сенбейді.
Сурет стильдендірілген, эмоционалдық ерекшеліктері айқын мысықты бейнелейді, ол жарқын қалпақ киіп, гүлдермен қоршалған. Оның көзқарасы күш пен жұмбаққа толы, ал үлкен құлақтары мен түрлі-түсті жүні бейнеге бірегей сипат береді. Ол саусақтарында гүл ұстап тұр, бұл табиғатпен байланыс пен үйлесімділіктің символы. Көзге жарқын, контрастты түстер шығарманың энергиясы мен ойнақылығын айқындап, фантастикалық әлемнің атмосферасын тудырады.