Қалың тұман ішіндегі қараңғы жол бойымен, Аяғы астында нәзік жапырақтар сыбырлайды, Күміс шашты жалғыз атты кісі Өз жолын іздейді. Оның адал аты шаршап-шалдығып келеді – Сапар ұзақ болды, жолдар – қиын; Көкжиекте жұлдыздай жарқылдап, Қала шамдары әлсіз көрінеді. «Құдайларға мадақ болсын!» – ол еріксіз ойлады, Құдайларға ешқашан адал болмаса да, Ашық далада көп түндерін өткізіп, Тағы да мейрамханадағы төсекті армандап... Қала қабырғаларынан арғы жағында оны не күтеді? Жаңа келісім бе, әлде қорлайтын көзқарастар ма, олар сиқыршы тағдырынан ажырамас, мутаген мен уды қамтитын көпіршіктер секілді ме? Жеккөру, қорқыныш және адамның кемсітуі – Бұл жек көрінген сиқыршы оларға лайық болу үшін не істеді? Тағдырдың мазақтауындай, Аз ғана ақы үшін өмірін қатерге тігуге таңдалғаны үшін бе? Немесе барлық заңдарға қарсы шығып, Қоғамнан бөлек өмір сүруді таңдағаны үшін бе, Отбасына да, тәжге де адал болмағаны үшін бе? Өйткені ол басқа құндылықтарды таңдады ма? Жауап көп, әрқайсысы өзінше дұрыс— Екі қылыш оның арқасында әлсіз сыңғырады... Әлемде зұлымдыққа орын бар болғанша, Сиқыршы мен батырларға деген қажеттілік те болады.